10 daagse dagbehandeling Den Ilp

In aanvulling op de individuele trajecten bieden we ook groepsbehandelingen aan die gedurende de behandeling gevolgd kunnen worden in aanvulling op het individuele traject.

Dagbehandeling

Soms is er meer nodig dan een wekelijkse individuele sessie om echt tot verandering te komen.
De dagbehandeling biedt een intensievere vorm van therapie, waarin je gedurende meerdere dagen werkt aan herstel, inzicht en emotionele veerkracht.

Deze vorm van behandeling is bedoeld voor cliënten die merken dat hun klachten of patronen diep verankerd zijn, of voor wie eerdere therapie onvoldoende resultaat heeft opgeleverd.

Hoe het programma eruit ziet

De dagbehandeling vindt plaats op onze locatie in Den Ilp, in een kleine groep van maximaal 8 deelnemers.

We combineren groepssessies, individuele gesprekken en interventies via het e-health platform (Therapieland).

De focus ligt op thema’s als hechting, grenzen, rouw, innerlijke criticus, traumabinding, overlevingsstrategieën, parentificatie, zelfliefde en gezonde relaties.

Lotgenotencontact , educatie, het ontwikkelen van emotioneel  bewustzijn en reflectie op groepsdynamiek zijn onderdeel van het therapeutische groepsproces.

dagbehandeling codepedentie experts
Bloemen

Wat kun je verwachten

  • Een gestructureerd programma verspreid over 10 dagdelen verspreid over 10 weken

  • Dagdeel per week van 10:00 tot 17:00 uur

  • Begeleiding in groepsvorm, met ruimte voor individueel werk

  • Interventies zoals CGT, motiverende gespreksvoering, ervaringsgerichte en lichaamsgerichte oefeningen

  • Regelmatige evaluaties om voortgang en aansluiting te bewaken

Alleen ga je sneller samen kom je verder.

iss_6117_01791

Voor wie is dagbehandeling geschikt?

De dagbehandeling is bedoeld voor volwassenen die merken dat ze steeds opnieuw vastlopen in zichzelf of in relaties.
Vaak hangen deze patronen samen met diepgewortelde thema’s als hechting, zelfbeeld, loyaliteit of persoonlijkheidskenmerken.
De behandeling is passend wanneer klachten niet op zichzelf staan, maar geworteld zijn in eerdere ervaringen van emotionele belasting of het overmatig zorgen voor anderen.

Klanttevredenheid

Mijn gevoel durven voelen en van mezelf gaan houden is me gelukt!

De welbekende “ui”. De lagen die mij hebben weerhouden te ervaren waar mijn ware ik eigenlijk zit. Door te voelen, stil te staan, gevoelens toe te laten en deze te accepteren is de de ui zich langzamerhand van zelf gaan afpellen. Ik heb steeds meer begrip en inzicht gekregen in de gevoelens van mijn innerlijk kind en mijn volwassen ik. Dat wanneer er een trigger is, ik vanuit mijn kindpijn reageer en heel bewust de pijn mag doorvoelen van het kleine meisje in mij. Door contact te maken met haar, door haar serieus te nemen en het vervolgens vanuit een.volwassenen te ondersteunen heeft mij enorm geholpen door de pijn heen te komen. De 5 stappen methode die Claudia zo mooi beschrijft is de kern van dit werk. Het voelt zo veilig en vertrouwd om begeleid te worden door iemand die zelf weet waar het om gaat maar je er met zoveel liefde doorheen helpt, het verzacht een hele hoop. Er is geen druk, niks is goed of fout. Claudia weet precies tot je kern te komen. Zij ziet in waar de strategieën zich voordoen en weet je er op een liefdevolle manier mee te confronteren. En dat is nodig om je bewust te worden en er aan te werken. Nina

Susan

"Ik voel me een andere vrouw" Dit jaar startte ik met een ongelofelijke dip. Ik had oud en nieuw gevierd bij mijn zus met mijn jongste dochter en dacht weer een jaar alleen. Ik vind er zo niks aan. Tien jaar geleden pleegde de vader van mijn kinderen zelfmoord. In de afgelopen jaren heb ik relaties gehad die mij geen geluk brachten en waarin ik mezelf kwijt raakte. Mijn ex, een echte narcist, was gok verslaafd, ontrouw en bedroog mij keer op keer. Toch liet ik het gebeuren en duurde het heel lang voordat ik achter die relatie een punt kon zetten. Daarna volgde een aan uit relatie met een man met bindingsangst. Ik zocht elke keer ‘de schuld’ bij mezelf en dacht als ik het anders zou doen er dan wel echte liefde op mijn pad zou komen. Toen las ik een post van Claudia op Facebook en herkende me zo in het verhaal van elke keer een ongezonde partner aantrekken. Ik boekte een kennismakings-call met Claudia en voelde dat haar traject mij echt zou gaan helpen. Eerder dat jaar was ik gestart bij een psychologe, fijne gesprekken maar het pakte niet het echte probleem aan. De individuele en groepscoachingsessies van Claudia hebben mij zoveel gebracht. Het innerlijk kind- en ademwerk versterkten dat nog eens. Ik voel me een andere vrouw; heb pijn uit het verleden geheeld en weet nu wat mijn valkuilen zijn. Het is ongelofelijk hoe groot de verandering is geweest in een jaar tijd. Als jij ook klaar bent met relaties die je meer kosten dan opleveren, als je echt wilt helen en een liefdevolle relatie met je zelf; want daar begint het, wilt ontwikkelen moet je bij Claudia zijn. Liefs, Susan

Me & Anorexia

The first sign of Anorexia appeared for me when I just turned fifteen, in October 2014. Time had passed and I had grown increasingly anxious and unhappy about all the changes occurring in my body due to adolescence. On the outside, I seemed to be totally fine according to my surroundings, but in front of the mirror the reflection appearing made me feel unhappy, no matter what other people would tell me; I felt fat. Since a very young age I had been very active doing sports and I had recently discovered a true passion for long distance running. Being physically active, I knew that there was no risk for me to have any weight problems, but still my complex grew increasingly more important and it was taking over my life. Too many changes were occurring at the same time, more and more, I started to question my appearance and how I would look after this metamorphosis. Being constantly surrounded by Medias telling us how we should look and how we shouldn’t, I felt scared not to be good enough and to be rejected. I decided that there was no other solution than to control those changes. Since the beginning I only had very good intentions, deciding to make sure that I ate very healthily. But I gradually got lost in confusion and I started to eat less and less. I became literally scared of food, scared that the moment it would enter my mouth it would make me blow like a balloon. Mealtime became an enemy for me, and controlling what I was going to eat became the only reason for me to get up in the morning. Every day I drew back into my world of isolation, in which I was all alone with a little voice telling me what I was allowed to eat or not. This little terrorist had taken power over me. I was getting more and more tired, sometimes I even felt dizzy and my performance in running was not improving either. This upset me a lot but I couldn’t eat, the terrorist said no. I didn’t possibly understand why I felt so sad and absent-minded now that I had that control. I wasn’t being myself and although I tried, I couldn’t hide it. My mother slowly realized that my way of eating had changed and that it wasn’t at all suitable for the amount of sport I was doing. She tempted to warn me but I did not want to listen. I felt harassed and I was scared she would take away from me this control I was holding on so tight. Time passed and I had already lost three kilos, when I got a serious stomach flew which made me loose five additional kilos. At that time my mother seriously banged at my door and woke me up, in a rather harsh and straight forward manner. But miraculously that’s how she brought me back to reality and made me take my first step to recovery. I was scared to let go of the control the terrorist was offering me but somehow, I knew deep down, that I had to trust my mother. In addition, the new reflection in the mirror told me that this was not how I truly wanted to be. I was battling my way out of the grasps of my terrorist, admitting my disease and determined to get help. After staying a few days in Hospital, to make sure that I was in good conditions, with the entire support of my school, my friends and my family, I started taking regularly part in supervised groups in wish I was able to share my situation with other people having similar problems. By this mean I was able to learn more myself about what was happening to me, and realized most importantly, that I wasn’t alone. I tried to stay as open as possible about my terrorist because I was aware that isolation was a true danger. I wasn’t yet stronger than him and he could easily make me fall down the stairs again. I knew that staying honest and talking about it would be a security against forgetfulness. Anorexia is in fact, a disease which puts you in constant denial and the best way to act against it, primarily, is to stay honest to yourself and others. This is what saved me from never setting free from the lie I lived in. With the help of a nutritionist, I learnt to overcome my fear of food and I slowly started to enjoy it again. She gave me enough information to get back to a healthy weight again, but still, the unrealistic fear of getting fat was still anchored deep down in me. I then met Claudia Krumme who worked with me at a psychological level to help me overcome my fears. I gradually became more aware that the little voice commanding me was in fact Anorexia. I became stronger than the terrorist, and I finally was able to tell him off. I started to work on myself, trying to understand the roots of my disease. Through Mrs. Krumme’s process of working, involving the analysis of feelings of the individual, I finally learnt one essential thing. I realized that all the love of the world would not be enough to make me happy, until I would start accepting and loving myself first. People believing in me wouldn’t bring me faith until I would start to believe in myself. I realized that finally I was entirely alone, no one could make me decide to make me gain weight or change my state of mind apart from myself. I was the pill who could cure the illness. That was as far as my surroundings could lead me. I had to trust myself, have the courage to let go of my fears and make my steps, even if the road would be long and hard. Soon enough I decided that I had to use the same intense determination with which I had come down this sinister hole, to come back up again. I personally have to say that having clear goals helped me a lot. I want to lead a healthy life, and I want to take my passion for running further. In hard times, I remind myself those goals and they bring me hope and keep me going. Now waking up in the mornings, I feel I am growing stronger, daring, little by little, to let go from all my fears. I acknowledge the fact that I haven’t yet reached the end of the path of my recovery. The biggest part of it is yet to come: accepting myself just as I am. This step is indisputably one that each human being has to take, in order to survive throughout the life he has been given. I can see a very positive prospect in the course of my experience with Anorexia; my personal issues becoming so dominant over my existence at a rather young age, I realized that life has already given me a chance to learn the skill of acceptance of oneself, a skill which most of the people only attain towards the middle of their lives. Similarly, life has given me the opportunity to aquire serenity, tolerance, confidence and trust in myself, a challenge that I am willing to take. It wants me now, to let my mind come to peace with my body, a body with which I am destined to live with until the very last day. As to this day, I learnt not to suppress it. On the contrary, I am aware that throughout my life, in difficult time involving stress, anxiousness and doubt, he will be there to hunt me again telling me I am not good enough whatever I do. In those hard times, I manage to detect this terrorist, I analyze what he tells me but most importantly I do NOT listen to him. I give myself the choice of not giving it any importance and that is precisely what makes my strength. The healthy part of me has taken back the lead. I realized that Health, Happiness and my passion for running are much more important to me than the vicious quest of being the skinniest possible. I am thankful for all the support I am given and I consider myself unbelievably lucky to be supported by such caring people. I want to thank my family, the school staff for their amazing support, and Claudia Krumme for her help and guidance. But I am particularly grateful to my mother who since the first day was determined to help me defeat my little terrorist.

Het meeste gehad aan de lichaamsgerichte tools

Ik kwam binnen toen ik eigenlijk niet meer goed functioneerde in mijn leven. Ik werd totaal afgeleid door negatieve situaties, was mezelf verloren in co-dependent gedrag in een relatie, en zat hier helemaal vast in. Tijdens de behandeling heb ik gewerkt aan het verminderen van mijn destructieve patronen, waaronder me altijd aanpassen en de situatie willen controleren. Naast mentale technieken (realiteitszin ontwikkelen, situaties analyseren en doorvoelen, alternatieven ontwikkelen) heb ik vooral veel gehad aan de meer lichaamsgerichte tools (ademen, meditatie, trauma's in je lijf voelen en releasen, op mijn gevoel en intuïtie leren vertrouwen). Dit geeft me letterlijk iets om aan vast te houden. De mensen van het Centre weten precies waar ze mee bezig zijn en het zijn bovendien erg fijne warme mensen. Het spreekt me ook erg aan dat ik zo met meerdere behandelaars te maken heb gehad.                                                                                    Jacqueline

Remco

Wat was je grootste pijn/probleem toen je bij me kwam? Overlevingsstrategieën die mijn liefdespad bemoeilijken. Wat is je belangrijkste inzicht/proces dat je hebt doorgemaakt? Meerdere maar zeker mezelf herontdekken en vanuit zelfliefde in verbinding staan met mijzelf en anderen. Wat was het meest waardevol en zie je echt als resultaat van het traject dat ik je aangeboden heb? De gehele opbouw van de 6 dagen geven zoveel inzichten en die kan ik niet los zien van elkaar. Alle thema's die we hebben aangeraakt dragen bij aan een diepere verbinding met mijzelf. Waarom zou je een ander aanraden om vooral met mij te gaan werken? Lieve Claudia, ik wil je nogmaals enorm danken voor de mooie life changing ademsessies, de vele inzichten, de veilige plek die je biedt en al jouw voelbare liefde. Ook de begeleiding van jouw team was zo fijn en professioneel en "echt" dankjewel. Liefs Remco

Sylvia

Ik was aan het kijken naar webinar 2 van de challenge. Je had een wit/roze trui aan en je boog je steeds wat naar de camera toe en je sprak met een lieve stem. Ik lag op de bank te luisteren en keek zo naar dat beeld. Op een gegeven moment kreeg ik de associatie dat ik in een wieg lag en jij een lieve moeder was die over de wieg boog en lief tegen mij sprak. Daar werd ik heel rustig van en was erg fijn. Natuurlijk moet ik een moeder worden voor mijn eigen innerlijk kind maar dit was ook wel even prettig! ? Bedankt voor de mooie webinars!   Liefs, Sylvia

Sonja

Ik ben heel blij met je boek. Het leest vlot en makkelijk en de uitleg over de verschillen tussen verlatingsangst, bindingsangst en codependentie is heel duidelijk. Bedankt voor dit boek. Groetjes, Sonja

Ik kijk steeds weer opnieuw

Super dat ik deze video's zo vaak als ik wil opnieuw kan bekijken. Ik hoor altijd weer iets nieuws waar ik wat mee kan.

Opleiding van leed naar liefde

Het is een heerlijke opleiding, Claudia! Ik ben erg blij dat ik er bij ben. Marian is een fantastische trainster. De locatie is gezellig, de sfeer is top en het eten heel lekker ?  Fijn ook dat jij er ook bij bent, Claudia, om af en toe een bruggetje te leggen. Warme groet, Els

Hannie

Ik vond het boek heel erg goed. Ben er ontzettend blij mee. Voor het eerst een boek waar alle facetten bij elkaar komen, met alle verschillende tools om jezelf te helpen. In hele duidelijke taal. Ik zag hier en daar wat taal-slordigheden, maar die hebben mij niet gestoord, de inhoud is te goed. Groetjes, Hannie