Voor wie is deze behandeling bedoeld?
Onze behandeling maakt deel uit van de gespecialiseerde GGZ en richt zich op het herstel van klachten die samenhangen met hechtingsproblematiek, persoonlijkheidskenmerken en vroegkinderlijk trauma.
Ze is bedoeld voor volwassenen die merken dat hun klachten verder reiken dan één gebeurtenis of levensfase, en die herhaaldelijk vastlopen in zichzelf of in hun relaties.
Vaak spelen er onderliggende patronen van angst, perfectionisme, afhankelijkheid of een laag zelfbeeld, thema’s die hun oorsprong hebben in vroegere ervaringen van onveilige hechting, loyaliteit of emotionele verwaarlozing.
Je herkent jezelf misschien in één of meer van de volgende situaties:
- Je ervaart steeds spanning, leegte of onzekerheid in relaties.
-
Je hebt moeite met grenzen stellen of voelt je snel verantwoordelijk voor het welzijn van anderen.
-
Je komt regelmatig in ongelijkwaardige of destructieve relaties terecht.
-
Je voelt je vaak uitgeput, overprikkeld of emotioneel uitgeblust.
-
Je hebt last van angst, somberheid of burn-outklachten die samenhangen met relationele problemen.
-
Je hebt al therapie gevolgd, maar de onderliggende patronen blijven terugkeren.
Wanneer onze zorg mogelijk niet passend is
We kunnen niet altijd de juiste zorg bieden. In de volgende situaties verwijzen we je graag door naar een andere vorm van hulp:
-
Actuele suïcidaliteit of crisisgevoeligheid die intensieve begeleiding vereist.
-
Een primaire verslaving of eetstoornis.
-
Een psychotische stoornis als hoofddiagnose.
-
Onvoldoende beheersing van de Nederlandse of Engelse taal.
-
Onvoldoende motivatie of draagkracht om aan verandering te werken.
Waarom deze behandelvorm?
Achter veel psychische klachten schuilt een dieper verhaal over hechting, zelfbeeld en de manier waarop we ons verbinden met anderen.
Wanneer je in het verleden onveiligheid, verlies of emotionele overbelasting hebt ervaren, kun je onbewust strategieën hebben ontwikkeld om te overleven: je aanpassen, zorgen, vermijden of controleren.
Op de lange termijn raken deze strategieën vaak uitgeput en werken ze tegen je.
Daarom bieden we een gedegen, reguliere GGZ-behandeling, gedragen door een holistische visie waarin de mens echt gezien wordt voor wie die is.
We geloven dat herstel begint bij echt contact: ruimte om te voelen, te begrijpen en te veranderen.
Onze behandelingen richten zich niet alleen op klachten, maar ook op de patronen en ervaringen die eraan ten grondslag liggen.
Zo ontstaat er ruimte om oude overlevingsstrategieën los te laten en nieuwe, gezonde verbindingen op te bouwen, in de eerste plaats met jezelf, en van daaruit ook met de ander.
Werkwijze en team
Wil je weten of onze behandeling bij jou past? Plan vrijblijvend een screening.
Samen met Soraya, Anouk, Nikki of Danielle onderzoeken we wat jij nodig hebt voor duurzaam herstel.
Klanttevredenheid
De muur om me heen is weg en voel voor het eerst dat ik de moeite waard ben
Ik ben al jaren bezig mijn relatieverslaving de baas te worden en mijn jeugd te verwerken en had al veel therapieën gedaan en boeken gelezen. Bij Claudia hoorde ik voor het eerst over innerlijk kindwerk en transformational breath. Ik ging de uitdaging aan, vertrouwde erop dat ik verder zou komen bij Claudia, en volgde het online programma met coachingsessies. En wat ben ik verder gekomen!! Met name met het innerlijk kindwerk. De ‘rouwrand’ die altijd om mij heen hing is er af voor mijn gevoel. Mijn jeugd heeft meer een plek gekregen. Ik weet dat ik de moeite waard ben. Sta veel positiever en opener in het leven en ga meer de verbinding met mensen om mij heen aan. Ik vraag meer om hulp. Met mannen blijft het een leerproces. Ik ben nooit klaar, dat weet ik. Maar ik herken veel eerder dat het fout gaat of het een emotioneel niet beschikbare man is, en heb handvaten gekregen om er uit te stappen en bij mezelf te blijven.
Onlangs ging ik mee met Claudia op retraite naar Tenerife. Ik ben nog steeds verwonderd over wat er daar allemaal gebeurd is. Ik weet nu niet alleen dat ik de moeite waard ben, ik vóel het voor het eerst ook. De meditaties, het ademen, de yoga, alles bij elkaar zorgde voor een transformatie bij mij waar ik nog niet mijn vinger op kan leggen maar waar ik heel erg blij mee ben. Er is een muur in en om mijzelf weg lijkt het. Ik maak deel uit van het geheel. Ik mag er zijn. Dat voelt heel fijn. Alsof ik eindelijk thuis bij mezelf ben. Van daaruit kan ik verder.
Namasté Claudia, Marian en Wilna.
Liefs,
Anne
Rita
Geen afscheid maar een nieuw begin
Met pijn in het hart, heb ik net de laatste groepsdag van het jaartraject bij Claudia, achter de rug. Ik beschouw het niet als het eind, maar eerder als een nieuw begin. Wat een waardevol traject. De theoretische online lessen , absoluut noodzakelijk om te begrijpen waar je in zit .De groepsdagen, niet alleen waardevol, maar zeker de vriendschappen die je er aan overhoudt. En uiteraard ook de individuele sessies. Theorie is niets zonder voelen, en ook voelen heeft theorie nodig. Ik ben dankbaar en blij dat ik voor het jaartraject heb ingetekend, omdat ik die tijd ook echt nodig had. Het is een heel proces. Aanvankelijk laat je maar toe wat je kan toelaten.Omdat we meester zijn in het uit de weg gaan van onze oude kindpijn. Het bewust worden daarvan is een hele weg. Dan weer een stukje theorie en dan weer een stukje ervaren en doorvoelen. Om al zo de puzzel, de blauwdruk van je eigen leven te leren kennen. Het gaat echt om het leren kennen van jezelf. De moed en het lef hebben om je niet langer afhankelijk te maken van de liefde en erkenning van een ander. Voor ik aan dit traject begon , had ik nog nooit van de begrippen codependentie en relatieverslaving gehoord. En ik heb lang, zoals dat bij elke verslaving hoort, in de ontkenning gezeten. Maar gaandeweg laat je meer en meer stukken van jezelf toe. Ga je de communicatie met jezelf aan, worden je kindtrauma’s zichtbaar , en kan je jezelf gaan helen. Belangrijk in dit heel traject is dan ook, de herhaling van de lessen. En gelukkig kan dat, omdat je levenslang toegang hebt. In het begin, laat je maar toe wat je op dat moment aankan. Later op je weg, bij herhaling van een les, hoor je net weer andere dingen en kan je weer een stapje dieper herstel toelaten. Ik kan nu voelen wanneer ik in mijn trance schiet. “Trance” , was eerst een theoretisch begrip voor me maar nu kan ik duidelijk voelen, dat als de ander zich niet goed voelt , er als het ware een energie uit mij stroomt naar de ander, en ik onmiddellijk de pijn daar wil weghalen. Ik ben dan volledig weg van mezelf. En ik verwar dit zelfs met liefde. Doordat ik denk dat ik liefde voel voor de ander, geraak ik op die manier verstrikt in een ongezonde relatie. Want ik heb mezelf verlaten om voor de ander te zorgen. En paradoxaal genoeg ,omdat ik mezelf verlaten heb, verwacht ik van de ander dat hij of zij me weer heel laat voelen. Ik ervaar meer en meer dat de sleutel tot zelfbevrijding ligt in het verbinden met mezelf. In die diepe verbinding, vind ik mijn kracht terug. Los van de ander. Los van de afhankelijkheid. Ik wens jullie allen een mooi proces toe. Hartelijk dank Claudia Krumme, voor de liefdevolle begeleiding.
Liefs Rita
Vandaag de dag leid ik een positief en overwegend gelukkig leven
Onlangs ben ik 4 weken in behandeling geweest bij Smith&Jones vanwege mijn verslaving aan cocaïne en benzodiazepinen. Mijn behandelaar was Claudia Krumme. De behandeling bestond o.m. uit therapiegroepen, lezingen en 1-op-1 gesprekken. Claudia en ik hadden wekelijks 1-op-1 gesprekken waar we mijn verslaving maar ook onderliggende zaken besproken zoals mijn lage gevoel van eigenwaarde en gebrek aan zelfvertrouwen. We hebben ook gesproken over mijn eetverslaving, welke ook onder mijn middelenverslaving bleek te liggen. We hebben gewerkt met een behandelplan met doelen gericht op o.m. het abstinent blijven van middelen, het vergroten van zelfvertrouwen en werken aan een positief zelfbeeld.
Ik voelde me in onze 1-op-1 gesprekken begrepen door Claudia en kon haar daardoor in vertrouwen nemen. Deze 1-op-1 gesprekken zijn waardevol geweest voor mijn persoonlijk herstel. Verder bestond de behandeling uit therapiegroepen welke mede door Claudia werden gefaciliteerd.
Deze groepen zijn vooral waardevol geweest omdat ik veel herkenning en kracht haalde uit de verhalen van mijn groeps- en lotgenoten. Daarnaast kregen we regelmatig lezingen over verslaving- en herstel gerelateerde onderwerpen, onder andere ook gegeven door Claudia.
Door deze lezingen heb ik veel kennis op kunnen doen over verslaving en herstel waardoor ik meer inzicht kreeg ik mezelf en mijn situatie. In de derde week van mijn behandeling heeft er een systeemgesprek plaatsgevonden met mijn ouders. Claudia heeft dit gesprek, samen met een andere behandelaar, geleid. In dit gesprek hebben zowel mijn ouders als ikzelf de ruimte gekregen om onze gedachten en gevoelens te uiten. De behandelaren namen hierbij een onpartijdige en objectieve rol aan. Ik voelde me hierdoor gehoord en begrepen en mijn ouders ook, zoals ik later van ze hoorde. Dit gesprek heeft bijgedragen aan een beter wederzijds begrip tussen mij en mijn ouders en heeft de basis gelegd om onze relatie weer op te bouwen.
Momenteel ben ik bijna 9 jaar in herstel en clean van alle middelen. Vandaag de dag leid ik een positief en overwegend gelukkig leven. Ik ervaar meer en meer rust, zelfvertrouwen en stabiliteit. De behandeling bij Smith&Jones en de begeleiding daarin van Claudia, hebben de basis voor mijn herstel gelegd, ik heb hier de ‘tools’ gekregen waarop ik mijn verdere leven heb kunnen bouwen.
Liefs,
Marsha
Ervaring Zomerpakket
ik vond het zomerpakket één van de meest waardevolle pakketten in persoonlijke ontwikkeling dat ik al heb doorlopen. Zeer aanvullend aan het boek. De video's zijn verdiepend. Je begint alle samenhangen te zien.
ik ben al lang bezig met persoonlijke ontwikkeling maar codependentie en relatiepatronen was iets waar ik overheen heb gekeken.
Ik heb alle woorden ingeslikt bij wijze van spreken en waar je eerst soms denkt dat is niet zo van toepassing op mij stel ik later vast dat er heel veel van toepassing is op mij. Bijv. emotioneel bewustzijn zei me in het begin minder maar snap nu inderdaad dat mijn grenzen niet duidelijk waren of zijn.
Dit heeft mijn kijk op relaties definitief veranderd. Het is fundamenteel voor begrip over onze dagelijkse omgang met mensen en partners natuurlijk in het bijzonder.
Persoonlijk heb ik nog een weg af te leggen. Ik ervaar inderdaad dat als je bewust stopt met een overlevingsstrategie dat je die pijn voelt. Ik snap dat dit inderdaad een 'relatieverslaving is". De neiging tot herval is groot en je moet inderdaad stoppen/onthouden om het patroon te doorbreken. Comfortabel worden met het oncomfortabele is een uitdaging omdat je die pijn/angst voelt en er van af wilt. Het innerlijk kind-werk en meditaties kunnen daarbij helpen maar snap dat het ook tijd nodig heeft. Je pijn niet uitbesteden aan een strategie, zelfliefde is actie.
Mijn keuze is gemaakt: ik wil geen relaties meer met emotioneel onbeschikbare partners en zelf is er werk aan de winkel. Nu vooral door bewustwording. Ik wil er mij nog steeds verder in verdiepen.
Bedankt en zeer waardevol.
Angelique
Geen afscheid maar een nieuw begin
Met pijn in het hart, heb ik net de laatste groepsdag van het jaartraject bij Claudia, achter de rug. Ik beschouw het niet als het eind, maar eerder als een nieuw begin. Wat een waardevol traject. De theoretische online lessen, absoluut noodzakelijk om te begrijpen waar je in zit. De groepsdagen, niet alleen waardevol, maar zeker de vriendschappen die je er aan overhoudt. En uiteraard ook de individuele sessies. Theorie is niets zonder voelen, en ook voelen heeft theorie nodig. Ik ben dankbaar en blij dat ik voor het jaartraject heb ingetekend, omdat ik die tijd ook echt nodig had. Het is een heel proces. Aanvankelijk laat je maar toe wat je kan toelaten.Omdat we meester zijn in het uit de weg gaan van onze oude kindpijn. Het bewust worden daarvan is een hele weg. Dan weer een stukje theorie en dan weer een stukje ervaren en doorvoelen. Om al zo de puzzel, de blauwdruk van je eigen leven te leren kennen. Het gaat echt om het leren kennen van jezelf. De moed en het lef hebben om je niet langer afhankelijk te maken van de liefde en erkenning van een ander. Voor ik aan dit traject begon, had ik nog nooit van de begrippen codependentie en relatieverslaving gehoord. En ik heb lang, zoals dat bij elke verslaving hoort, in de ontkenning gezeten. Maar gaandeweg laat je meer en meer stukken van jezelf toe. Ga je de communicatie met jezelf aan, worden je kindtrauma’s zichtbaar, en kan je jezelf gaan helen. Belangrijk in dit heel traject is dan ook, de herhaling van de lessen. En gelukkig kan dat, omdat je levenslang toegang hebt. In het begin, laat je maar toe wat je op dat moment aankan. Later op je weg, bij herhaling van een les, hoor je net weer andere dingen en kan je weer een stapje dieper herstel toelaten. Ik kan nu voelen wanneer ik in mijn trance schiet. “Trance” , was eerst een theoretisch begrip voor me maar nu kan ik duidelijk voelen, dat als de ander zich niet goed voelt , er als het ware een energie uit mij stroomt naar de ander, en ik onmiddellijk de pijn daar wil weghalen. Ik ben dan volledig weg van mezelf. En ik verwar dit zelfs met liefde. Doordat ik denk dat ik liefde voel voor de ander, geraak ik op die manier verstrikt in een ongezonde relatie. Want ik heb mezelf verlaten om voor de ander te zorgen. En paradoxaal genoeg ,omdat ik mezelf verlaten heb, verwacht ik van de ander dat hij of zij me weer heel laat voelen. Ik ervaar meer en meer dat de sleutel tot zelfbevrijding ligt in het verbinden met mezelf. In die diepe verbinding, vind ik mijn kracht terug. Los van de ander. Los van de afhankelijkheid. Ik wens jullie allen een mooi proces toe. Hartelijk dank Claudia Krumme, voor de liefdevolle begeleiding.
Liefs Rita
Ik ben haar tot op de dag van vandaag dankbaar
Toen ik bij Claudia en CCC terecht kwam, was het direct een heel bijzondere ontmoeting. Ik kwam voor het eerst in mijn leven in een groepsessie terecht. Waar ik direct door Claudia’s openheid en kwetsbaarheid werd uitgedaagd zelf ook open en kwetsbaar te zijn. De hele groep ervoer naar mijn idee hetzelfde, waardoor er een bijzondere dag ontstond, waar ik tot op de dag van vandaag dankbaar voor ben.
Claudia kan heel goed luisteren, niet oordelen en ze geeft weinig advies. Waardoor jezelf tot inzicht komt wat je zelf in vrijheid en zonder oordeel wilt kiezen in het leven (iets wat ik voorheen niet kon). Haar methode bestond o.a. uit altijd alleen over jezelf praten, nooit over je partner, of iemand die je pijn heeft gedaan, tenzij dit iets zegt over je eigen handelen. Dit heeft mij enorm geholpen om grote stappen te maken, omdat je hierdoor als volwassene aan wordt gesproken en niet als slachtoffer, waarbij je het idee hebt machteloos te zijn t.o.v. de ander.
Er was ook altijd een sfeer van vertrouwen. En ik wist ook dat Claudia mijn verhalen niet zou delen, tenzij ik daar toestemming voor zou geven, bv i.v.m. andere therapeuten die werkzaam zijn in haar praktijk en bij wie ik later ook in een traject zou komen. Dit, samen met de oordeelloosheid en eigen kwetsbaarheid heeft ervoor gezorgd dat ik een half jaar lang bijna elke week 2 of 3 keer een therapiesessie volgde. Bij haar, of later ook bij haar collega’s.
De reden waarvoor ik bij CCC langskwam, heeft zich mede dankzij de enorm goede hulp opgelost, gedurende de jaren die volgde. En ik leef in meer verbondenheid, kracht en rust als ooit te voren. Met zoveel waardevolle inzichten die ik inmiddels ook regelmatig deel met anderen, waardoor er als het ware een olievlek ontstaat, vol verbondenheid, heelheid en kracht.
Me & Anorexia
The first sign of Anorexia appeared for me when I just turned fifteen, in October 2014. Time had passed and I had grown increasingly anxious and unhappy about all the changes occurring in my body due to adolescence. On the outside, I seemed to be totally fine according to my surroundings, but in front of the mirror the reflection appearing made me feel unhappy, no matter what other people would tell me; I felt fat. Since a very young age I had been very active doing sports and I had recently discovered a true passion for long distance running. Being physically active, I knew that there was no risk for me to have any weight problems, but still my complex grew increasingly more important and it was taking over my life. Too many changes were occurring at the same time, more and more, I started to question my appearance and how I would look after this metamorphosis. Being constantly surrounded by Medias telling us how we should look and how we shouldn’t, I felt scared not to be good enough and to be rejected. I decided that there was no other solution than to control those changes. Since the beginning I only had very good intentions, deciding to make sure that I ate very healthily. But I gradually got lost in confusion and I started to eat less and less. I became literally scared of food, scared that the moment it would enter my mouth it would make me blow like a balloon. Mealtime became an enemy for me, and controlling what I was going to eat became the only reason for me to get up in the morning. Every day I drew back into my world of isolation, in which I was all alone with a little voice telling me what I was allowed to eat or not. This little terrorist had taken power over me. I was getting more and more tired, sometimes I even felt dizzy and my performance in running was not improving either. This upset me a lot but I couldn’t eat, the terrorist said no.
I didn’t possibly understand why I felt so sad and absent-minded now that I had that control. I wasn’t being myself and although I tried, I couldn’t hide it. My mother slowly realized that my way of eating had changed and that it wasn’t at all suitable for the amount of sport I was doing. She tempted to warn me but I did not want to listen. I felt harassed and I was scared she would take away from me this control I was holding on so tight. Time passed and I had already lost three kilos, when I got a serious stomach flew which made me loose five additional kilos. At that time my mother seriously banged at my door and woke me up, in a rather harsh and straight forward manner. But miraculously that’s how she brought me back to reality and made me take my first step to recovery. I was scared to let go of the control the terrorist was offering me but somehow, I knew deep down, that I had to trust my mother. In addition, the new reflection in the mirror told me that this was not how I truly wanted to be. I was battling my way out of the grasps of my terrorist, admitting my disease and determined to get help.
After staying a few days in Hospital, to make sure that I was in good conditions, with the entire support of my school, my friends and my family, I started taking regularly part in supervised groups in wish I was able to share my situation with other people having similar problems. By this mean I was able to learn more myself about what was happening to me, and realized most importantly, that I wasn’t alone. I tried to stay as open as possible about my terrorist because I was aware that isolation was a true danger. I wasn’t yet stronger than him and he could easily make me fall down the stairs again. I knew that staying honest and talking about it would be a security against forgetfulness. Anorexia is in fact, a disease which puts you in constant denial and the best way to act against it, primarily, is to stay honest to yourself and others. This is what saved me from never setting free from the lie I lived in. With the help of a nutritionist, I learnt to overcome my fear of food and I slowly started to enjoy it again. She gave me enough information to get back to a healthy weight again, but still, the unrealistic fear of getting fat was still anchored deep down in me. I then met Claudia Krumme who worked with me at a psychological level to help me overcome my fears. I gradually became more aware that the little voice commanding me was in fact Anorexia. I became stronger than the terrorist, and I finally was able to tell him off. I started to work on myself, trying to understand the roots of my disease.
Through Mrs. Krumme’s process of working, involving the analysis of feelings of the individual, I finally learnt one essential thing. I realized that all the love of the world would not be enough to make me happy, until I would start accepting and loving myself first. People believing in me wouldn’t bring me faith until I would start to believe in myself. I realized that finally I was entirely alone, no one could make me decide to make me gain weight or change my state of mind apart from myself. I was the pill who could cure the illness. That was as far as my surroundings could lead me. I had to trust myself, have the courage to let go of my fears and make my steps, even if the road would be long and hard. Soon enough I decided that I had to use the same intense determination with which I had come down this sinister hole, to come back up again. I personally have to say that having clear goals helped me a lot. I want to lead a healthy life, and I want to take my passion for running further. In hard times, I remind myself those goals and they bring me hope and keep me going.
Now waking up in the mornings, I feel I am growing stronger, daring, little by little, to let go from all my fears. I acknowledge the fact that I haven’t yet reached the end of the path of my recovery. The biggest part of it is yet to come: accepting myself just as I am. This step is indisputably one that each human being has to take, in order to survive throughout the life he has been given. I can see a very positive prospect in the course of my experience with Anorexia; my personal issues becoming so dominant over my existence at a rather young age, I realized that life has already given me a chance to learn the skill of acceptance of oneself, a skill which most of the people only attain towards the middle of their lives. Similarly, life has given me the opportunity to aquire serenity, tolerance, confidence and trust in myself, a challenge that I am willing to take. It wants me now, to let my mind come to peace with my body, a body with which I am destined to live with until the very last day. As to this day, I learnt not to suppress it. On the contrary, I am aware that throughout my life, in difficult time involving stress, anxiousness and doubt, he will be there to hunt me again telling me I am not good enough whatever I do.
In those hard times, I manage to detect this terrorist, I analyze what he tells me but most importantly I do NOT listen to him. I give myself the choice of not giving it any importance and that is precisely what makes my strength. The healthy part of me has taken back the lead. I realized that Health, Happiness and my passion for running are much more important to me than the vicious quest of being the skinniest possible.
I am thankful for all the support I am given and I consider myself unbelievably lucky to be supported by such caring people. I want to thank my family, the school staff for their amazing support, and Claudia Krumme for her help and guidance. But I am particularly grateful to my mother who since the first day was determined to help me defeat my little terrorist.
