Voor wie zijn wij?

Voor wie is deze behandeling bedoeld?

Onze behandeling maakt deel uit van de gespecialiseerde GGZ en richt zich op het herstel van klachten die samenhangen met hechtingsproblematiek, persoonlijkheidskenmerken en vroegkinderlijk trauma.
Ze is bedoeld voor volwassenen die merken dat hun klachten verder reiken dan één gebeurtenis of levensfase, en die herhaaldelijk vastlopen in zichzelf of in hun relaties.
Vaak spelen er onderliggende patronen van angst, perfectionisme, afhankelijkheid of een laag zelfbeeld, thema’s die hun oorsprong hebben in vroegere ervaringen van onveilige hechting, loyaliteit of emotionele verwaarlozing.

Je herkent jezelf misschien in één of meer van de volgende situaties:

  • Je ervaart steeds spanning, leegte of onzekerheid in relaties.
  • Je hebt moeite met grenzen stellen of voelt je snel verantwoordelijk voor het welzijn van anderen.

  • Je komt regelmatig in ongelijkwaardige of destructieve relaties terecht.

  • Je voelt je vaak uitgeput, overprikkeld of emotioneel uitgeblust.

  • Je hebt last van angst, somberheid of burn-outklachten die samenhangen met relationele problemen.

  • Je hebt al therapie gevolgd, maar de onderliggende patronen blijven terugkeren.

Wanneer onze zorg mogelijk niet passend is

We kunnen niet altijd de juiste zorg bieden. In de volgende situaties verwijzen we je graag door naar een andere vorm van hulp:

  • Actuele suïcidaliteit of crisisgevoeligheid die intensieve begeleiding vereist.

  • Een primaire verslaving of eetstoornis.

  • Een psychotische stoornis als hoofddiagnose.

  • Onvoldoende beheersing van de Nederlandse of Engelse taal.

  • Onvoldoende motivatie of draagkracht om aan verandering te werken.

Waarom deze behandelvorm?

Achter veel psychische klachten schuilt een dieper verhaal over hechting, zelfbeeld en de manier waarop we ons verbinden met anderen.
Wanneer je in het verleden onveiligheid, verlies of emotionele overbelasting hebt ervaren, kun je onbewust strategieën hebben ontwikkeld om te overleven: je aanpassen, zorgen, vermijden of controleren.
Op de lange termijn raken deze strategieën vaak uitgeput en werken ze tegen je.

Daarom bieden we een gedegen, reguliere GGZ-behandeling, gedragen door een holistische visie waarin de mens echt gezien wordt voor wie die is.
We geloven dat herstel begint bij echt contact: ruimte om te voelen, te begrijpen en te veranderen.
Onze behandelingen richten zich niet alleen op klachten, maar ook op de patronen en ervaringen die eraan ten grondslag liggen.
Zo ontstaat er ruimte om oude overlevingsstrategieën los te laten en nieuwe, gezonde verbindingen op te bouwen, in de eerste plaats met jezelf, en van daaruit ook met de ander.

36ef11b8fa7e8095f5b1cbe98f4c0aa6
favicon

Werkwijze en team

Wil je weten of onze behandeling bij jou past? Plan vrijblijvend een screening.
Samen met Soraya, Anouk, Nikki of Danielle onderzoeken we wat jij nodig hebt voor duurzaam herstel.

Er verandert niets wanneer er niets veranderd

Klanttevredenheid

Me & Anorexia

The first sign of Anorexia appeared for me when I just turned fifteen, in October 2014. Time had passed and I had grown increasingly anxious and unhappy about all the changes occurring in my body due to adolescence. On the outside, I seemed to be totally fine according to my surroundings, but in front of the mirror the reflection appearing made me feel unhappy, no matter what other people would tell me; I felt fat. Since a very young age I had been very active doing sports and I had recently discovered a true passion for long distance running. Being physically active, I knew that there was no risk for me to have any weight problems, but still my complex grew increasingly more important and it was taking over my life. Too many changes were occurring at the same time, more and more, I started to question my appearance and how I would look after this metamorphosis. Being constantly surrounded by Medias telling us how we should look and how we shouldn’t, I felt scared not to be good enough and to be rejected. I decided that there was no other solution than to control those changes. Since the beginning I only had very good intentions, deciding to make sure that I ate very healthily. But I gradually got lost in confusion and I started to eat less and less. I became literally scared of food, scared that the moment it would enter my mouth it would make me blow like a balloon. Mealtime became an enemy for me, and controlling what I was going to eat became the only reason for me to get up in the morning. Every day I drew back into my world of isolation, in which I was all alone with a little voice telling me what I was allowed to eat or not. This little terrorist had taken power over me. I was getting more and more tired, sometimes I even felt dizzy and my performance in running was not improving either. This upset me a lot but I couldn’t eat, the terrorist said no. I didn’t possibly understand why I felt so sad and absent-minded now that I had that control. I wasn’t being myself and although I tried, I couldn’t hide it. My mother slowly realized that my way of eating had changed and that it wasn’t at all suitable for the amount of sport I was doing. She tempted to warn me but I did not want to listen. I felt harassed and I was scared she would take away from me this control I was holding on so tight. Time passed and I had already lost three kilos, when I got a serious stomach flew which made me loose five additional kilos. At that time my mother seriously banged at my door and woke me up, in a rather harsh and straight forward manner. But miraculously that’s how she brought me back to reality and made me take my first step to recovery. I was scared to let go of the control the terrorist was offering me but somehow, I knew deep down, that I had to trust my mother. In addition, the new reflection in the mirror told me that this was not how I truly wanted to be. I was battling my way out of the grasps of my terrorist, admitting my disease and determined to get help. After staying a few days in Hospital, to make sure that I was in good conditions, with the entire support of my school, my friends and my family, I started taking regularly part in supervised groups in wish I was able to share my situation with other people having similar problems. By this mean I was able to learn more myself about what was happening to me, and realized most importantly, that I wasn’t alone. I tried to stay as open as possible about my terrorist because I was aware that isolation was a true danger. I wasn’t yet stronger than him and he could easily make me fall down the stairs again. I knew that staying honest and talking about it would be a security against forgetfulness. Anorexia is in fact, a disease which puts you in constant denial and the best way to act against it, primarily, is to stay honest to yourself and others. This is what saved me from never setting free from the lie I lived in. With the help of a nutritionist, I learnt to overcome my fear of food and I slowly started to enjoy it again. She gave me enough information to get back to a healthy weight again, but still, the unrealistic fear of getting fat was still anchored deep down in me. I then met Claudia Krumme who worked with me at a psychological level to help me overcome my fears. I gradually became more aware that the little voice commanding me was in fact Anorexia. I became stronger than the terrorist, and I finally was able to tell him off. I started to work on myself, trying to understand the roots of my disease. Through Mrs. Krumme’s process of working, involving the analysis of feelings of the individual, I finally learnt one essential thing. I realized that all the love of the world would not be enough to make me happy, until I would start accepting and loving myself first. People believing in me wouldn’t bring me faith until I would start to believe in myself. I realized that finally I was entirely alone, no one could make me decide to make me gain weight or change my state of mind apart from myself. I was the pill who could cure the illness. That was as far as my surroundings could lead me. I had to trust myself, have the courage to let go of my fears and make my steps, even if the road would be long and hard. Soon enough I decided that I had to use the same intense determination with which I had come down this sinister hole, to come back up again. I personally have to say that having clear goals helped me a lot. I want to lead a healthy life, and I want to take my passion for running further. In hard times, I remind myself those goals and they bring me hope and keep me going. Now waking up in the mornings, I feel I am growing stronger, daring, little by little, to let go from all my fears. I acknowledge the fact that I haven’t yet reached the end of the path of my recovery. The biggest part of it is yet to come: accepting myself just as I am. This step is indisputably one that each human being has to take, in order to survive throughout the life he has been given. I can see a very positive prospect in the course of my experience with Anorexia; my personal issues becoming so dominant over my existence at a rather young age, I realized that life has already given me a chance to learn the skill of acceptance of oneself, a skill which most of the people only attain towards the middle of their lives. Similarly, life has given me the opportunity to aquire serenity, tolerance, confidence and trust in myself, a challenge that I am willing to take. It wants me now, to let my mind come to peace with my body, a body with which I am destined to live with until the very last day. As to this day, I learnt not to suppress it. On the contrary, I am aware that throughout my life, in difficult time involving stress, anxiousness and doubt, he will be there to hunt me again telling me I am not good enough whatever I do. In those hard times, I manage to detect this terrorist, I analyze what he tells me but most importantly I do NOT listen to him. I give myself the choice of not giving it any importance and that is precisely what makes my strength. The healthy part of me has taken back the lead. I realized that Health, Happiness and my passion for running are much more important to me than the vicious quest of being the skinniest possible. I am thankful for all the support I am given and I consider myself unbelievably lucky to be supported by such caring people. I want to thank my family, the school staff for their amazing support, and Claudia Krumme for her help and guidance. But I am particularly grateful to my mother who since the first day was determined to help me defeat my little terrorist.

Jantien

Ik ben heel blij met de aanschaf van het boek. Ik heb bewust de keus gemaakt om patronen te doorbreken en daar is dit boek een heel fijn hulpmiddel bij. Ik om uit een narcistische relatie en ook mijn voorgaande relaties waren niet heel rooskleurig. Ik besef dat de weg voor verandering bij mijzelf ligt. Inmiddels heb ik verschillende video's bekken van je en helpt het mij om te zien waar ik sta en op terug te vallen als ik neig voor het bekende te kiezen. Ik heb nog een hele weg te gaan, met vallen en opstaan maar dit boek was een van de beste cadeau's de ik mijzelf heb gedaan in 2019. Lieve groet, Jantien

Heel fijn om op mijn eigen plek te staan

De familieopstelling voor mij was heel bijzonder. Mooi om van een 'afstand' te kunnen kijken wat er gebeurd binnen het gezin, waar ik uitkom. Het heeft me bevestigd, wat ik al vermoedde, nl dat ik sowieso niet op mijn plek sta. De laatste maanden kwam bij mij al meer de vraag op, of ik mijn leven wel leef. Voel me al wekenlang leeg en heb geen energie. Een beetje burn out achtige klachten. Dit kwam ook naar voren in de familieopstelling; dat ik voor mijn ouders en mijn broer heb gezorgd en dus niet voor mijzelf. De verwarring, verstrikking en symbiose binnen mijn familie (werk ook samen met mijn broer, wat het er in dit opzicht niet makkelijker op maakt). Hierdoor heb ik mijn behoefte om gezien te worden, het gat op te vullen etc buiten mijzelf gezocht, wat maakte dat ik op niet beschikbare mannen viel/val, mijn codependentie. Het was heel fijn te voelen hoe het is op mijn eigen plek te staan. Het is wel een beetje hoe nu verder... wat moet ik doen, of juist wel niet doen. Mijn leven lang heb ik dit zo gedaan en het is niet makkelijk dit te turnen. Dus voel nog wel enigszins verwarring. En dacht dat ik mijn codependent gedrag / verlatingsangst wel enigszins opgelost had, maar dat blijkt dus toch van niet. Als ik me verbonden voel met iemand, heb ik veelal de neiging me te versmelten met diegene. Voel wel steeds meer een soort split tussen de behoeftes van mijn kleine meisje en van mij als volwassen vrouw. Ook dit werd deze dag bevestigd, omdat ik uit de familie verstrikking wil. De ademsessie aansluitend was ook heel bijzonder en rustgevend. Heel mooi om de dag zo af te sluiten. Ik kijk dus echt terug op een hele fijne en bijzondere dag. Een soort nieuw begin, nu te gaan zorgen voor mijzelf! Alleen vraag ik mezelf nog wel af, hoe? Want ik heb nooit geleerd om voor mezelf te zorgen...

Geen afscheid maar een nieuw begin

Met pijn in het hart, heb ik net de laatste groepsdag van het jaartraject bij Claudia, achter de rug. Ik beschouw het niet als het eind, maar eerder als een nieuw begin. Wat een waardevol traject. De theoretische online lessen, absoluut noodzakelijk om te begrijpen waar je in zit. De groepsdagen, niet alleen waardevol, maar zeker de vriendschappen die je er aan overhoudt. En uiteraard ook de individuele sessies. Theorie is niets zonder voelen, en ook voelen heeft theorie nodig. Ik ben dankbaar en blij dat ik voor het jaartraject heb ingetekend, omdat ik die tijd ook echt nodig had. Het is een heel proces. Aanvankelijk laat je maar toe wat je kan toelaten.Omdat we meester zijn in het uit de weg gaan van onze oude kindpijn. Het bewust worden daarvan is een hele weg. Dan weer een stukje theorie en dan weer een stukje ervaren en doorvoelen. Om al zo de puzzel, de blauwdruk van je eigen leven te leren kennen. Het gaat echt om het leren kennen van jezelf. De moed en het lef hebben om je niet langer afhankelijk te maken van de liefde en erkenning van een ander. Voor ik aan dit traject begon, had ik nog nooit van de begrippen codependentie en relatieverslaving gehoord. En ik heb lang, zoals dat bij elke verslaving hoort, in de ontkenning gezeten. Maar gaandeweg laat je meer en meer stukken van jezelf toe. Ga je de communicatie met jezelf aan, worden je kindtrauma’s zichtbaar, en kan je jezelf gaan helen. Belangrijk in dit heel traject is dan ook, de herhaling van de lessen. En gelukkig kan dat, omdat je levenslang toegang hebt. In het begin, laat je maar toe wat je op dat moment aankan. Later op je weg, bij herhaling van een les, hoor je net weer andere dingen en kan je weer een stapje dieper herstel toelaten. Ik kan nu voelen wanneer ik in mijn trance schiet. “Trance” , was eerst een theoretisch begrip voor me maar nu kan ik duidelijk voelen, dat als de ander zich niet goed voelt , er als het ware een energie uit mij stroomt naar de ander, en ik onmiddellijk de pijn daar wil weghalen. Ik ben dan volledig weg van mezelf. En ik verwar dit zelfs met liefde. Doordat ik denk dat ik liefde voel voor de ander, geraak ik op die manier verstrikt in een ongezonde relatie. Want ik heb mezelf verlaten om voor de ander te zorgen. En paradoxaal genoeg ,omdat ik mezelf verlaten heb, verwacht ik van de ander dat hij of zij me weer heel laat voelen. Ik ervaar meer en meer dat de sleutel tot zelfbevrijding ligt in het verbinden met mezelf. In die diepe verbinding, vind ik mijn kracht terug. Los van de ander. Los van de afhankelijkheid. Ik wens jullie allen een mooi proces toe. Hartelijk dank Claudia Krumme, voor de liefdevolle begeleiding. Liefs Rita

Eveline Vreeburg

‘Een kraakhelder en genuanceerd boek over relatie- en liefdesverslaving’ Ik heb dit boek met ontzettend veel plezier gelezen. Claudia weet complexe materie inzichtelijk te maken door gedragsdynamieken in kaart te brengen en bruikbare praktijkvoorbeelden aan te dragen. Het boek geeft niet één oplossing voor genezing, maar brengt alle manieren van zelfwerk samen en geeft vervolgens een genuanceerd beeld van de methoden die je kunt inzetten om duurzaam van liefdes- en relatieverslaving te helen. Omdat de schrijfster spreekt vanuit haar eigen ervaring voel je je als lezer werkelijk aangesproken. Vaak herkenbaar en vol nieuwe inzichten. Een van de beste boeken over deze thematiek die ik ooit las!

Natasha

"De ander is niet nodig om mij heel te maken. Ik heb genoeg aan mezelf." Vorig jaar toen ik bij Claudia kwam lukte het me niet om mijn verhaal te doen zonder te moeten huilen. Ik herkende namelijk patronen bij mezelf die ik graag opgelost wilde hebben, maar mezelf openstellen om dat mogelijk te maken vond ik doodeng. Qua leeftijd ben ik waarschijnlijk aan de jongere kant dan wat Claudia gemiddeld als klant heeft, maar ik heb me altijd als serieus genomen gevoeld, ook binnen de groep sessies. Ik wist dat ik een laag zelfbeeld had maar had nog niet de tools om mezelf hierbij te helpen. Met behulp van Claudia’s inzichten en de groep sessies heb ik mijn eigenwaarde leren vinden. Ik merkte dat ik steeds meer over mezelf en mijn verhaal kon vertellen zonder dat het me te veel werd, ik vond mijn stem weer. Ik heb geleerd minder streng voor mezelf te zijn en voor anderen om me heen. Als belangrijkste heb ik geleerd dat ik genoeg heb aan mezelf, een ander is niet nodig om mij heel te maken. Sinds kort zit ik in een relatie met iemand die me nooit aan mezelf laat twijfelen. Het verschil tussen deze gezonde relatie en al het overige wat ik eerder in mijn leven heb gehad is dag en nacht. Doordat ik weet wat ik waard ben heb ik iemand kunnen aantrekken dat ook inziet en daarnaar handelt. En nog weet ik dat ik deze relatie niet NODIG heb. Zonder Claudia weet ik niet of dit gelukt was, in ieder geval niet zo snel! Ik kan er nog veel langer over praten, maar ik zou om het bovenstaande iedereen aanraden om in ieder geval kennis te maken met Claudia en wat zij kan aanbieden; of het mediteren is om tot jezelf te komen dan wel een volledig traject. Het is de beste investering die ik in mezelf heb gemaakt! Liefs, Natasha

Klaartje

Dank je wel voor je uitleg ?? Ik vond het weer een hele mooie meditatie. Ik heb hele mooie dingen gezien.

Dounja

Ik ben heel veel bewust geworden. Dank voor deze mooie dagen.

‘ Ervaring event ”

Interessante dag. Veel inzichten gekregen. Ik vond de meditatie tijdens het event heel fijn. Groetjes, Ellis

Rita

Geen afscheid maar een nieuw begin Met pijn in het hart, heb ik net de laatste groepsdag van het jaartraject bij Claudia, achter de rug. Ik beschouw het niet als het eind, maar eerder als een nieuw begin. Wat een waardevol traject. De theoretische online lessen , absoluut noodzakelijk om te begrijpen waar je in zit .De groepsdagen, niet alleen waardevol, maar zeker de vriendschappen die je er aan overhoudt. En uiteraard ook de individuele sessies. Theorie is niets zonder voelen, en ook voelen heeft theorie nodig. Ik ben dankbaar en blij dat ik voor het jaartraject heb ingetekend, omdat ik die tijd ook echt nodig had. Het is een heel proces. Aanvankelijk laat je maar toe wat je kan toelaten.Omdat we meester zijn in het uit de weg gaan van onze oude kindpijn. Het bewust worden daarvan is een hele weg. Dan weer een stukje theorie en dan weer een stukje ervaren en doorvoelen. Om al zo de puzzel, de blauwdruk van je eigen leven te leren kennen. Het gaat echt om het leren kennen van jezelf. De moed en het lef hebben om je niet langer afhankelijk te maken van de liefde en erkenning van een ander. Voor ik aan dit traject begon , had ik nog nooit van de begrippen codependentie en relatieverslaving gehoord. En ik heb lang, zoals dat bij elke verslaving hoort, in de ontkenning gezeten. Maar gaandeweg laat je meer en meer stukken van jezelf toe. Ga je de communicatie met jezelf aan, worden je kindtrauma’s zichtbaar , en kan je jezelf gaan helen. Belangrijk in dit heel traject is dan ook, de herhaling van de lessen. En gelukkig kan dat, omdat je levenslang toegang hebt. In het begin, laat je maar toe wat je op dat moment aankan. Later op je weg, bij herhaling van een les, hoor je net weer andere dingen en kan je weer een stapje dieper herstel toelaten. Ik kan nu voelen wanneer ik in mijn trance schiet. “Trance” , was eerst een theoretisch begrip voor me maar nu kan ik duidelijk voelen, dat als de ander zich niet goed voelt , er als het ware een energie uit mij stroomt naar de ander, en ik onmiddellijk de pijn daar wil weghalen. Ik ben dan volledig weg van mezelf. En ik verwar dit zelfs met liefde. Doordat ik denk dat ik liefde voel voor de ander, geraak ik op die manier verstrikt in een ongezonde relatie. Want ik heb mezelf verlaten om voor de ander te zorgen. En paradoxaal genoeg ,omdat ik mezelf verlaten heb, verwacht ik van de ander dat hij of zij me weer heel laat voelen. Ik ervaar meer en meer dat de sleutel tot zelfbevrijding ligt in het verbinden met mezelf. In die diepe verbinding, vind ik mijn kracht terug. Los van de ander. Los van de afhankelijkheid. Ik wens jullie allen een mooi proces toe. Hartelijk dank Claudia Krumme, voor de liefdevolle begeleiding. Liefs Rita