Voor wie zijn wij?

Voor wie is deze behandeling bedoeld?

Onze behandeling maakt deel uit van de gespecialiseerde GGZ en richt zich op het herstel van klachten die samenhangen met hechtingsproblematiek, persoonlijkheidskenmerken en vroegkinderlijk trauma.
Ze is bedoeld voor volwassenen die merken dat hun klachten verder reiken dan één gebeurtenis of levensfase, en die herhaaldelijk vastlopen in zichzelf of in hun relaties.
Vaak spelen er onderliggende patronen van angst, perfectionisme, afhankelijkheid of een laag zelfbeeld, thema’s die hun oorsprong hebben in vroegere ervaringen van onveilige hechting, loyaliteit of emotionele verwaarlozing.

Je herkent jezelf misschien in één of meer van de volgende situaties:

  • Je ervaart steeds spanning, leegte of onzekerheid in relaties.
  • Je hebt moeite met grenzen stellen of voelt je snel verantwoordelijk voor het welzijn van anderen.

  • Je komt regelmatig in ongelijkwaardige of destructieve relaties terecht.

  • Je voelt je vaak uitgeput, overprikkeld of emotioneel uitgeblust.

  • Je hebt last van angst, somberheid of burn-outklachten die samenhangen met relationele problemen.

  • Je hebt al therapie gevolgd, maar de onderliggende patronen blijven terugkeren.

Wanneer onze zorg mogelijk niet passend is

We kunnen niet altijd de juiste zorg bieden. In de volgende situaties verwijzen we je graag door naar een andere vorm van hulp:

  • Actuele suïcidaliteit of crisisgevoeligheid die intensieve begeleiding vereist.

  • Een primaire verslaving of eetstoornis.

  • Een psychotische stoornis als hoofddiagnose.

  • Onvoldoende beheersing van de Nederlandse of Engelse taal.

  • Onvoldoende motivatie of draagkracht om aan verandering te werken.

Waarom deze behandelvorm?

Achter veel psychische klachten schuilt een dieper verhaal over hechting, zelfbeeld en de manier waarop we ons verbinden met anderen.
Wanneer je in het verleden onveiligheid, verlies of emotionele overbelasting hebt ervaren, kun je onbewust strategieën hebben ontwikkeld om te overleven: je aanpassen, zorgen, vermijden of controleren.
Op de lange termijn raken deze strategieën vaak uitgeput en werken ze tegen je.

Daarom bieden we een gedegen, reguliere GGZ-behandeling, gedragen door een holistische visie waarin de mens echt gezien wordt voor wie die is.
We geloven dat herstel begint bij echt contact: ruimte om te voelen, te begrijpen en te veranderen.
Onze behandelingen richten zich niet alleen op klachten, maar ook op de patronen en ervaringen die eraan ten grondslag liggen.
Zo ontstaat er ruimte om oude overlevingsstrategieën los te laten en nieuwe, gezonde verbindingen op te bouwen, in de eerste plaats met jezelf, en van daaruit ook met de ander.

36ef11b8fa7e8095f5b1cbe98f4c0aa6
favicon

Werkwijze en team

Wil je weten of onze behandeling bij jou past? Plan vrijblijvend een screening.
Samen met Soraya, Anouk, Nikki of Danielle onderzoeken we wat jij nodig hebt voor duurzaam herstel.

Er verandert niets wanneer er niets veranderd

Klanttevredenheid

Verbinding met mijn moeder

Na vier maanden in het jaartraject bij Claudia en een bijzondere week op Ibiza, merk ik dat ik liever voor mezelf ben geworden. En het mooie is dat mijn omgeving mee verandert. Gister heb ik voor het eerst open met mijn moeder gepraat over vroeger. Ze vroeg me hoe ik beschadigd ben in mijn jeugd en zei dat ze erover wilde praten omdat ze geen idee had hoe en rond liep met het idee dat ze zich schuldig zou moeten voelen. Ik vond het heel moeilijk om het te benoemen en was bang voor een afwijzende reactie, ontkenning of boosheid. Maar ik heb open gepraat en gezegd dat ik als kind in de rol van haar partner terecht ben gekomen. Ik werd haar steun en toeverlaat en zij deelde al haar problemen met mij. Mijn moeder is zelf erg beschadigd in haar jeugd doordat zij een manisch depressieve moeder had en emotioneel en fysiek is mishandeld. Mijn vader dronk en was emotioneel niet beschikbaar voor haar. Er was altijd (de dreiging van) ruzie over zijn drankgebruik. Haar hele huwelijk was ze ongelukkig en als kind wilde ik maar één ding: mijn moeder blij maken en troosten en helpen. Mijn moeder wantrouwt anderen en kon vroeger geen aansluiting vinden bij andere volwassenen. Dus ze vond wat ze nodig had bij mij. Het mooie is dat ze gisteren open stond voor wat ik te zeggen had, al was het moeilijk voor haar om te horen. Ze zei hoe speciaal onze band altijd geweest is voor haar, maar ziet nu in dat het niet passend was bij mijn leeftijd en begrijpt nu ook waarom ik mezelf in het contact met anderen verlies. Ze is blij dat het beter met me gaat en dat ik grenzen stel nu. Voor mij was dit zo fijn. Na al het innerlijk kind-werk had ik geen bevestiging of erkenning meer nodig van mijn moeder. En volledig onverwacht, kreeg ik die nu toch. Wat een cadeau. Voor het eerst in jaren voelde ik me weer verbonden met mijn moeder. Een mooi gesprek vanuit liefde, zonder verwijten, zonder verdedigen, gewoon begrip over en weer. En zij vertelde ook dat ze zoveel niet geleerd heeft in haar jeugd en dat nu met terugwerkende kracht inziet. Bij mij viel een stuk angst weg. Mezelf eerlijk uitspreken is nieuw voor me, maar wat doet het me goed. Dank je wel Claudia Krumme en iedereen hier voor de lessen die ik leer. En ik weet dat dit nog maar het begin is, er wacht nog zoveel moois! Liefs, Sabine

Jessica van Dijk

Dinsdag heb ik een familieopstelling gedaan. Ik wist niet wat ik moest verwachten dus ben er eigenlijk blanco ingegaan. Maar wow! Wat ben ik blij dat ik meegedaan heb! Het is niet uit te leggen, het is iets magisch, alles wat je voelt en ziet. Doordat ik het voor me zag ben ik weer wat wijzer geworden in mijn proces. Het was een mooie middag met mooie mensen. Ben echt heel dankbaar!

Cindy

Wat een geweldige, leerzame dag was dit weer! Ik ging 10kg lichter qua gevoel naar huis dan dat ik aankwam. Veel gevoeld, veel gehuild, veel gedeeld. Heb weer inzichten gekregen waar ik mee verder kan. Heel erg bedankt!

Miranda

Hoe mooi hoe je dit beschrijft; het valt allemaal samen. Vandaag heb ik nav de afgelopen dagen webinar mijn werkgever aangegeven wat zijn (demotiverende) feedback bij mij doet en hoe het ook anders zou kunnen. Na een open gesprek (ook over mijn oude wond/patronen en hoe ik mij hier nu over bewust ben) kwamen we voelbaar nader tot elkaar en bleek dat hij zich door mij ook afgewezen voelt. Een goede bewustwording voor ons beiden om samen onze oude patronen te gaan doorbreken. Dank je wel! Miranda

In mijn leven is nu veel meer rust en liefde

Radeloos klopte ik aan bij Claudia. Ik voelde me meteen veilig bij haar. Ik mocht helemaal mezelf zijn en werd volledig  in mijn waarde gelaten wat ik ook vertelde Het was allemaal goed zoals het was. En dat had ik  zo ontzettend nodig. Ik vond mezelf slecht en zat vol schaamte en schuld. Gelukkig denk ik nu heel anders over mezelf. Tijdens het traject heb ik heel veel over mezelf geleerd. In de begrippen Codependentie en relatieverslaving vond ik zoveel herkenning wat me een enorm opgelucht gevoel gaf. Eindelijk had mijn probleem een naam. Ik heb samen met Claudia een hoop trauma’s kunnen traceren en vrede mee kunnen sluiten. In mijn leven is nu veel meer rust en veel meer liefde voor mezelf. Groetjes, Sem

Ik voel me gezien en gehoord

Ik heb de zorg en therapie ontzettend goed en fijn ervaren. Er is ruimte, tijd zodat je gehoord en gezien wordt. Expertise is er meer dan voldoende aanwezig. De medewerkers van Claudia's Care Center zijn erg vriendelijk. De therapeut die mij heeft behandeld is een kundig,gepassioneerd, belangstellend, invoelend, onbevooroordeeld, stimulerend gevoelsmens. Ik ben erg dankbaar dat ik haar heb mogen leren kennen en ze mij ontzettend goed heeft gesteund en mij dichter bij mijn gevoel heeft gebracht. Fabiola

Me & Anorexia

The first sign of Anorexia appeared for me when I just turned fifteen, in October 2014. Time had passed and I had grown increasingly anxious and unhappy about all the changes occurring in my body due to adolescence. On the outside, I seemed to be totally fine according to my surroundings, but in front of the mirror the reflection appearing made me feel unhappy, no matter what other people would tell me; I felt fat. Since a very young age I had been very active doing sports and I had recently discovered a true passion for long distance running. Being physically active, I knew that there was no risk for me to have any weight problems, but still my complex grew increasingly more important and it was taking over my life. Too many changes were occurring at the same time, more and more, I started to question my appearance and how I would look after this metamorphosis. Being constantly surrounded by Medias telling us how we should look and how we shouldn’t, I felt scared not to be good enough and to be rejected. I decided that there was no other solution than to control those changes. Since the beginning I only had very good intentions, deciding to make sure that I ate very healthily. But I gradually got lost in confusion and I started to eat less and less. I became literally scared of food, scared that the moment it would enter my mouth it would make me blow like a balloon. Mealtime became an enemy for me, and controlling what I was going to eat became the only reason for me to get up in the morning. Every day I drew back into my world of isolation, in which I was all alone with a little voice telling me what I was allowed to eat or not. This little terrorist had taken power over me. I was getting more and more tired, sometimes I even felt dizzy and my performance in running was not improving either. This upset me a lot but I couldn’t eat, the terrorist said no. I didn’t possibly understand why I felt so sad and absent-minded now that I had that control. I wasn’t being myself and although I tried, I couldn’t hide it. My mother slowly realized that my way of eating had changed and that it wasn’t at all suitable for the amount of sport I was doing. She tempted to warn me but I did not want to listen. I felt harassed and I was scared she would take away from me this control I was holding on so tight. Time passed and I had already lost three kilos, when I got a serious stomach flew which made me loose five additional kilos. At that time my mother seriously banged at my door and woke me up, in a rather harsh and straight forward manner. But miraculously that’s how she brought me back to reality and made me take my first step to recovery. I was scared to let go of the control the terrorist was offering me but somehow, I knew deep down, that I had to trust my mother. In addition, the new reflection in the mirror told me that this was not how I truly wanted to be. I was battling my way out of the grasps of my terrorist, admitting my disease and determined to get help. After staying a few days in Hospital, to make sure that I was in good conditions, with the entire support of my school, my friends and my family, I started taking regularly part in supervised groups in wish I was able to share my situation with other people having similar problems. By this mean I was able to learn more myself about what was happening to me, and realized most importantly, that I wasn’t alone. I tried to stay as open as possible about my terrorist because I was aware that isolation was a true danger. I wasn’t yet stronger than him and he could easily make me fall down the stairs again. I knew that staying honest and talking about it would be a security against forgetfulness. Anorexia is in fact, a disease which puts you in constant denial and the best way to act against it, primarily, is to stay honest to yourself and others. This is what saved me from never setting free from the lie I lived in. With the help of a nutritionist, I learnt to overcome my fear of food and I slowly started to enjoy it again. She gave me enough information to get back to a healthy weight again, but still, the unrealistic fear of getting fat was still anchored deep down in me. I then met Claudia Krumme who worked with me at a psychological level to help me overcome my fears. I gradually became more aware that the little voice commanding me was in fact Anorexia. I became stronger than the terrorist, and I finally was able to tell him off. I started to work on myself, trying to understand the roots of my disease. Through Mrs. Krumme’s process of working, involving the analysis of feelings of the individual, I finally learnt one essential thing. I realized that all the love of the world would not be enough to make me happy, until I would start accepting and loving myself first. People believing in me wouldn’t bring me faith until I would start to believe in myself. I realized that finally I was entirely alone, no one could make me decide to make me gain weight or change my state of mind apart from myself. I was the pill who could cure the illness. That was as far as my surroundings could lead me. I had to trust myself, have the courage to let go of my fears and make my steps, even if the road would be long and hard. Soon enough I decided that I had to use the same intense determination with which I had come down this sinister hole, to come back up again. I personally have to say that having clear goals helped me a lot. I want to lead a healthy life, and I want to take my passion for running further. In hard times, I remind myself those goals and they bring me hope and keep me going. Now waking up in the mornings, I feel I am growing stronger, daring, little by little, to let go from all my fears. I acknowledge the fact that I haven’t yet reached the end of the path of my recovery. The biggest part of it is yet to come: accepting myself just as I am. This step is indisputably one that each human being has to take, in order to survive throughout the life he has been given. I can see a very positive prospect in the course of my experience with Anorexia; my personal issues becoming so dominant over my existence at a rather young age, I realized that life has already given me a chance to learn the skill of acceptance of oneself, a skill which most of the people only attain towards the middle of their lives. Similarly, life has given me the opportunity to aquire serenity, tolerance, confidence and trust in myself, a challenge that I am willing to take. It wants me now, to let my mind come to peace with my body, a body with which I am destined to live with until the very last day. As to this day, I learnt not to suppress it. On the contrary, I am aware that throughout my life, in difficult time involving stress, anxiousness and doubt, he will be there to hunt me again telling me I am not good enough whatever I do. In those hard times, I manage to detect this terrorist, I analyze what he tells me but most importantly I do NOT listen to him. I give myself the choice of not giving it any importance and that is precisely what makes my strength. The healthy part of me has taken back the lead. I realized that Health, Happiness and my passion for running are much more important to me than the vicious quest of being the skinniest possible. I am thankful for all the support I am given and I consider myself unbelievably lucky to be supported by such caring people. I want to thank my family, the school staff for their amazing support, and Claudia Krumme for her help and guidance. But I am particularly grateful to my mother who since the first day was determined to help me defeat my little terrorist.

Sonja

Ik ben heel blij met je boek. Het leest vlot en makkelijk en de uitleg over de verschillen tussen verlatingsangst, bindingsangst en codependentie is heel duidelijk. Bedankt voor dit boek. Groetjes, Sonja

Het ‘gat in mijn hart’-gevoel is weg

Ondanks het volgen van vele jaren van therapie, waaronder schematherapie, stortte ik begin van dit jaar volledig in. Mijn vader was overleden en mijn relatie verbroken. Mijn eigenwaarde was laag, ik voelde me leeg en eenzaam en zonder relatie stuurloos. Ik snapte niet hoe ik verder moest. Bij het lezen van een column in een tijdschrift kwam ik voor het eerst in aanraking met het begrip codependency. Ik herkende daar veel in en al Googlend kwam ik op de site van Claudia uit. Door het jaartraject bij Claudia te volgen kwamen veel aspecten van mijn eenzaamheid en de oorzaak en mijn keuzes in relaties naar voren. Ik begrijp veel valkuilen en processen veel beter nu. Het blijft werken om goed bij mezelf te blijven in de keuzes die ik maak, vooral als je door emotionele verwaarlozing niet goed weet wie je bent en wat je wilt. Signalen herkennen en er dan ook naar leren handelen. Maar niet mezelf in de steek laten. Het “gat in mijn hart” gevoel is weg en ik ben aan het leren om mijn eigen weg te gaan. Kortom, ik ben op de goede weg! Mira

Jantien

Ik ben heel blij met de aanschaf van het boek. Ik heb bewust de keus gemaakt om patronen te doorbreken en daar is dit boek een heel fijn hulpmiddel bij. Ik om uit een narcistische relatie en ook mijn voorgaande relaties waren niet heel rooskleurig. Ik besef dat de weg voor verandering bij mijzelf ligt. Inmiddels heb ik verschillende video's bekken van je en helpt het mij om te zien waar ik sta en op terug te vallen als ik neig voor het bekende te kiezen. Ik heb nog een hele weg te gaan, met vallen en opstaan maar dit boek was een van de beste cadeau's de ik mijzelf heb gedaan in 2019. Lieve groet, Jantien